Pakistan is volgens een onderzoek van de Verenigde Naties uit 1999 één van de minst ontwikkelde landen in Zuid-Azië. Van de bevolking leeft 35% onder de armoedegrens en slechts 43% van de bevolking van 15 jaar en ouder kan lezen en schrijven. Het beleid van de huidige regering is er op gericht het hoge aantal analfabeten omlaag te brengen en de algemene levensstandaard te verhogen. De regering heeft zichzelf tot doel gesteld om in 2010 het analfabetisme volledig te hebben uitgebannen.
Deze doelstellingen probeert men onder andere te bereiken via het bevorderen van beroepsopleidingen. De regering van Pakistan staat achter de politiek van privatisering van onderwijs wat resulteert in hoge schoolkosten voor de leerlingen. Door deze politieke weg is het, in het bijzonder voor de lage inkomensklasse, moeilijk geworden kinderen na het basisonderwijs (primary en secondary school) door te laten studeren. Het aantal overheidsscholen in het land dat gratis onderwijs aanbiedt, is laag en het aantal staat zeker niet in verhouding tot de behoefte die er is vanuit de armste lagen van de bevolking. De private scholen vragen hoge bedragen aan schoolkosten en staan dan ook volledig buiten het bereik van deze grote bevolkingsgroep.