Pakistan Development Foundation



Het land Pakistan


Algemeen

Pakistan is een ontwikkelingsland in Zuid-Azië. Het grenst aan de Arabische zee en wordt verder omringd door India aan de oostgrens, Iran en Afghanistan in het westen en China in het noorden. Het land telt ruim 147 miljoen inwoners en het overgrote deel van de bevolking is analfabeet. Er zijn vier provincies: Balochistan, Punjab, Sindh en North West Frontier Province. Daarnaast kent Pakistan nog een aantal 'territories': Islamabad Capitol Territory en de Tribal Areas.

 

 

 

 

 

 

kaartje

In 1947 werd Pakistan als islamitische staat zelfstandig en afgescheiden van de Britse kolonie India. De meest voorkomende talen die gesproken worden zijn Punjabi en Urdu. Het kleine deel van de bevolking dat naar school geweest is spreekt ook Engels.

Van de pakistaanse bevolking is 97% moslim. De overige 3% bestaat uit christenen, hindoes en overige gezindten.
Pakistan kent veel problemen. Armoede, analfabetisme, interne etnische conflicten en spanningen met omringende landen zoals Afghanistan en India. Maar het is ook een land met prachtige natuur en een bijzonder gastvrije bevolking.

Bevolking

Pakistan is volgens een onderzoek van de Verenigde Naties uit 1999 één van de minst ontwikkelde landen in Zuid-Azië. Van de bevolking leeft 35% onder de armoedegrens en slechts 43% van de bevolking van 15 jaar en ouder kan lezen en schrijven. Het beleid van de huidige regering is er op gericht het hoge aantal analfabeten omlaag te brengen en de algemene levensstandaard te verhogen.

Deze doelstellingen probeert men onder andere te bereiken via het bevorderen van beroepsopleidingen. De regering van Pakistan staat achter de politiek van privatisering van onderwijs wat resulteert in hoge schoolkosten voor de leerlingen. Door deze politieke weg is het, in het bijzonder voor de lage inkomensklasse, moeilijk geworden kinderen na het basisonderwijs (primary en secondary school) door te laten studeren. Het aantal overheidsscholen in het land dat gratis onderwijs aanbiedt,

 

 

 

is laag en het aantal staat zeker niet in verhouding tot de behoefte die er is vanuit de armste lagen van de bevolking.De private scholen vragen hoge bedragen aan schoolkosten en staan dan ook volledig buiten het bereik van deze grote bevolkingsgroep.